Şerif Gürbaş

Şerif Gürbaş


KONTROLSÜZ ŞEHİR İNEGÖL”

KONTROLSÜZ ŞEHİR İNEGÖL”


Bir Ramazan Ayını daha hayırlısıyla tamamlıyoruz. Nasipse 3 gün sonra Ramazan Bayramını tüm İslam alemi olarak kutlayacağız.

 

Ramazan ayını İnegöl cephesinden değerlendirecek olursak, Ramazan ayının yaz ayına gelmesinin de etkisiyle dolu dolu geçtiğini söyleyebiliriz.

 

İnegöl’deki tüm kurum ve kuruluşların birbirlerine verdiği iftarlar, hayırseverlerin sponsorluğunda kurulan iftar sofraları, dağıtılan erzak paketleri, zekâtlar ve fitreler, mukabeleler, cemaatle kılınan vakit namazları ve teravihler, Ramazan Ayının ruhuna uygun düzenlenen program ve etkinliklerin hepsi güzel ve anlamlıydı. Allah herkesin ibadetini kabul ve makbul buyursun.

 

Bunca güzelliklerin yanında bu yıl şunu da gördük. İnegöl büyüdükçe ve modernleştikçe bazı örf ve ananelerimizden hızla uzaklaşıyoruz. 

 

Eskiden Ramazan ayında oruç tutmayanlar, yada tutmaya elverişli olmayanlar, gizli yerler ve içerlerdi. Çok az sayıda açık kıraathane olurdu eski Ramazanlarda… Yine kadınlarımız kızlarımız Ramazan aylarında daha edeplice giyinirlerdi. Yani tutmayanlar tutanlara her açıdan saygı gösterirlerdi…

 

Bu Ramazan öylesine çok açık mekân vardı ki İnegöl’de, sanki Ramazan bu mekanlara hiç uğramamış gibiydi. Onu da geçtim, oruçla ilgisi olmayanların sokaklarda elinde sigara ile çok rahat bir şekilde dolaştığını söyleyebilirim.

 

Ayrıca açılan büyük alışveriş merkezlerindeki mağazaların, İnegöl insanının kılık kıyafet kültürünü de değiştirdiğini şahit olmaktayız. Değişen kılık kıyafet kültürümüz açık olanları daha da açmış, daha da acısı bu durum muhafazakâr kesimlerde bile kabul görmeye başlamıştır.

 

Tabi kimseyi inancından dolayı yargılayacak, ya da sorgulayacak değilim. Herkes inancına göre hayat sürmekte serbest. Neden oruç tutmuyorsun, ya da neden böyle giyiniyorsun diye, kimse kimseye baskı uygulayamaz. Ancak Ramazan gibi ulvi bir ayda, insanlar nefs mücadelesi verirken, bir kısım insanın sokaklarda aleni bir şekilde yiyip içmesi, ya da açık saçık kıyafetlerle ortalıkta dolaşması, eski İnegöl Ramazanlarına göre sorgulanması gereken bir durum.

 

Eskiden daha da sessiz ve sakin geçerdi İnegöl Ramazanları. Sadece bir top patlardı iftar saatinde şimdiki kültür sarayının olduğu yerden. Şimdi neredeyse her evde bir silah patlıyor. Kavga dövüş ise hiç olmazdı, şimdi bıçaklı ölümüne kavgalar bile oluyor.

 

Ya dün 3 gencin Bonzai denilen uyuşturucuyu içerek komaya girmesine ne demeli. Bu çocuklar bu uyuşturucuyu nereden, nasıl temin etti. Araştırmalarıma göre çok tehlikeli ve ölümcül olan bu uyuşturucu maddesinin İnegöl’e nasıl geldiği ve kimler tarafından satıldığını, Polisimizin bir an önce tespit etmesi gerekiyor.  

 

Başında dediğim gibi İnegöl çok büyüdü. Adeta kontrolsüz bir şehir olduk. Çok farklı şehirlerden göçler olduğu için artık sokakta yürürken çok nadir tanıdık insanla karşılaşıyoruz. Eskiden bir mahalle kültürümüz vardı. Herkes birbirinin çocuğunu tanır, oto kontrol sistemiyle yanlışa sapmasını engellerdi. Ama artık insanlar geçim derdinde, kimse kimsenin umurunda değil. Kimse gördüğü bir yanlışı düzeltmek istemiyor. Bananecilik almış başını gidiyor. Ama bu durum böyle sürüp gitmemeli.

 

İnegöl Müftülüğü’nün öncülüğünde, vaizlerimiz imamlarımız, okul müdürlerimiz, öğretmenlerimiz, toplum yararına faaliyet gösteren STK’larımız mutlak surette bozulan ve kaybolan değerlerimizin yeniden hayat bulması ve İnegöl’deki yozlaşmanın, kültür erozyonunun önlenmesi için bir çalışma başlatmalı.

 

 Her şey para, her şey ekonomi değildir. Ekonomide Türkiye’de ilk 20’nin içerisinde olmamız, mobilyanın başkenti olmamız, ihracat rakamlarında ki artışımız kadar, geleceğimiz olan çocukları da önemsemeliyiz…